بارون وقتی که می باره تو رو ياد من مياره

همیشه دلم میخواست شاعر باشم.همیشه در رویای شعر به سر میبردم... ولی هیچگاه نتوانستم شعر بگویم...تا اینکه عاشق شدم...عاشق دختری از سرزمین رویاهایم...از سرزمین اشعار عاشقانه... گلی از جنس نور که هر چه دارم از او دارم... و همه اشعارم را تقدیم میکنم به او... کسی که الهام بخش شعر من بوده و خواهد بود...کاش همه عاشقان شاعر باشند..کاش همه چيز از دريچه شعر ديده ميشد...کاش روح همه انسانها شاعرانه بود...کاش انسانها همه عاشق ميشدندو بعد شاعر معشوقه شان...داشته ايم عاشقاني که شعرشان از مرز بي نهايت گذشته است... داشته ايم شاعراني که عاشق بوده اند و تنها براي عزيزشان شعر ميگفتند...و اين من هستم عاشقي درد فراق کشيده...آلوده معشوقم..آلوده گلی...کسي که زندگي مرا با عشق دگرگون کرد... کسي که مي پرستمش...و هميشه هميشه دوستش دارم...او شالوده پر از تضاد مرا با عشق خود بنياني جاودانه داد....او زنگي مرا بار ديگر رونق داد...گل اميد مرا به زندگي هر روز بيشتر ميکند...نميخواهم بميرم ميخواهم تا آخر دنيا با گل زندگي کنم....ميخواهم در همين بهشت که گل با عشق خودش براي هردومان ساخته زندگي کنم....آري عاشقيم....و عشق دارد در وجودمان بيداد ميکند....وقتی عاشقش شدم انگار چیزی در من فرو ریخت...روح های ما مثل پیچک در هم پیچید و گره خورد....گلی مثل خورشیدی در من تابید....چون طوفانی بر من وزید و روح من مثل یک آینه براق شد....بعد گل مثل کبوتری بر درخت روح من لانه کرد در من آواز خواند.... در من رویید...خندید...خوابید...نجوا کرد...گریست...و من آلوده گل شدم و گل مثل قاب عکسی بر دیوار روح من کوبیده شد...عطر روح گل روح مرا چنان مست کرد که دیوانه شدم از عشق او....لحظه ای که می آید چراغ روح مرا روشن میکند و فانوس روحم با یاد او همیشه روشن است مثل آتشکده زردشتیان....همیشه میگفتم چقدر روح محتاج لحظه هایی است که در آن هیچ کس نباشد...حال میگویم چقدر روح محتاج با گل بودن است....با او نشستن و سخن گفتن....و هر روز عاشقش میشوم....گل جان....در فراسوی مرزهای تن ات تو را دوست دارم.....آینه ها و شبپرههای مشتاق را به من بده....روشنی و شراب را...در فراسوی مرزهای تنم تو را دوست دارم....در آن دور دست بعید...در فراسوی عشقمان تو را دوست دارم....

نوشته شده توسط میلاد در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 13:10 موضوع | لينک ثابت

آخرين نوشته ها

خشم

درباره وبلاگ

داشتم می رفتم که با همه چيزخدا حافطی کنم .
داشتم می رفتم تا از اين دنيا با تمام نيرنگ ها بديهاو پستی هايش
فرار کنم . گمان نمی کردم چشمی در جستجوی من باشد . در راهی بودم که
از انتهايش خبر نداشتم و هر چه بيشتر پيش می رفتم .بيشتر رنج می بردم
از همه چيز دل بريده بودم .در انتظار مردن لحظه ها را سپری می کردم
ديگر حتی افتادن برگ درختان هم مرا ناراحت نمی کرد .
دلم از سنگ شده بود وجودم سرد سرد . تنها برای خاک زنده بودم .من
در نظر درختان ، گلها و زلالی چشمه ها مرده بودم . من با زندگی
لج کرده بودم و زندگی هم به عکس العملهای من می خنديد .
حاضر نبودم که ببينم در زندگی شکست خورده ام . تمام حرفها و اشکهايم
را پشت غرورم پنهان کرده بودم .
نمی خواستم که کسی برايم گريه کند . من تصور می کردم راهی برای
بازگشت وجود ندارد .از سراسر وجودم غرور می جوشيد ، که از بازگشتم خودداری
می کردم .تا اينکه درراه بوی گلی نظرم را جلب کرد .
باد موسيقی زندگی را می نواخت و من با گلها می رقصيدم . ديگر واژه زندگی برايم
زيبا بود. و حالا زنده ام که زندگی کنم و با شما دوستان باشم........