بارون وقتی که می باره تو رو ياد من مياره

گریزی نیست از سوختن و من در ماوراء یک نگاه

در پیله ای سوزانتر از خورشید بدینسان بی صدا در خویش می سوزم.

و از سوختن در میان حدقه چشمان تو با حسرتی تبدار سرود

تازه ای از عشق می سازم .

من از نقش تبسم های زخمی بر لبانم ، و از عمق جراحتهای

احساسم ، که از زیبایی چشمان تو ، در شعر من ، بر جای مانده برای

روح مغلوبم هزاران واژه زخم خورده و مجروح می سازم .

من از آغاز شب تا مرز صبح ،

با آیه های عشق در خلوت ،

تو را با شعر می خوانم .

تو را تکرار کنان بر دفترم ترسیم می سازم .

و از مفهوم نام تو ، در آن تاریکی ممتد هزاران شعله کوچک و

هزاران روشنک با یاد تو در قلب شب تصویر می سازم.

و آنگاه بی رمق با روشنک های خیالی ، تا سحر بیدار می مانم .

و من بی وقفه با فریاد تو را با شعر می خوانم .

تو را در لحظه دلتنگی و تردید ،

درون شعرهایم می یابم .

و این راهیست برای لمس تو

لالالالا گل مریم لالالالا عزیز من

دیگه وقتش رسیده ، تو آغوشم بخوابی

باید برای فردا جای خورشید بتابی

من می خوام حکایت عشق تو رو همه بخونن

تا که تموم دنیا قدر عشق رو خوب بدونن

جوونیتو هدر کردم تا به این جا رسیدم

بدیها دیدی از من تا به خوبی قد کشیدم

تموم لحظه های تو به پای من هدر شد

حالا بیهودگی رفته ولی عمرت به سر شد

تو لحظه های سختی تحملم می کردی

با این که درد تو بودم گلایه ای نکردی

نوشته شده توسط میلاد در چهارشنبه دهم خرداد 1385 ساعت 2:27 موضوع | لينک ثابت

آخرين نوشته ها

خشم

درباره وبلاگ

داشتم می رفتم که با همه چيزخدا حافطی کنم .
داشتم می رفتم تا از اين دنيا با تمام نيرنگ ها بديهاو پستی هايش
فرار کنم . گمان نمی کردم چشمی در جستجوی من باشد . در راهی بودم که
از انتهايش خبر نداشتم و هر چه بيشتر پيش می رفتم .بيشتر رنج می بردم
از همه چيز دل بريده بودم .در انتظار مردن لحظه ها را سپری می کردم
ديگر حتی افتادن برگ درختان هم مرا ناراحت نمی کرد .
دلم از سنگ شده بود وجودم سرد سرد . تنها برای خاک زنده بودم .من
در نظر درختان ، گلها و زلالی چشمه ها مرده بودم . من با زندگی
لج کرده بودم و زندگی هم به عکس العملهای من می خنديد .
حاضر نبودم که ببينم در زندگی شکست خورده ام . تمام حرفها و اشکهايم
را پشت غرورم پنهان کرده بودم .
نمی خواستم که کسی برايم گريه کند . من تصور می کردم راهی برای
بازگشت وجود ندارد .از سراسر وجودم غرور می جوشيد ، که از بازگشتم خودداری
می کردم .تا اينکه درراه بوی گلی نظرم را جلب کرد .
باد موسيقی زندگی را می نواخت و من با گلها می رقصيدم . ديگر واژه زندگی برايم
زيبا بود. و حالا زنده ام که زندگی کنم و با شما دوستان باشم........