بارون وقتی که می باره تو رو ياد من مياره

تو را دوست می دارم نمی دانم چرا .

شايد اين طبيعت ساده و بی آلايش من ،

حد و مرزی برای دوست داشتن نمی شناسد .

ولی سخت در اين نوشته فرو نشسته ام ،

چه کسی مرا دوست می دارد ؟

ای فرشته نازل شده بر چشمانم ،

ای تنها ستاره آسمان قلبم ،

ای زيبا ترين زيباييهای محبت ،

ای بهانه خواب شبهايم،

ای تنها نياز زنده بودنم ،

ای آغاز روز بودنم،

ای نيمه پنهان من ،

و تو ای معشوقه من ،

تو را با تمام وجود،

دوست دارم و

می پرستم.

نوشته شده توسط میلاد در شنبه یکم بهمن 1384 ساعت 0:53 موضوع | لينک ثابت

نوشته شده توسط میلاد در شنبه یکم بهمن 1384 ساعت 0:39 موضوع | لينک ثابت

آخرين نوشته ها

خشم

درباره وبلاگ

داشتم می رفتم که با همه چيزخدا حافطی کنم .
داشتم می رفتم تا از اين دنيا با تمام نيرنگ ها بديهاو پستی هايش
فرار کنم . گمان نمی کردم چشمی در جستجوی من باشد . در راهی بودم که
از انتهايش خبر نداشتم و هر چه بيشتر پيش می رفتم .بيشتر رنج می بردم
از همه چيز دل بريده بودم .در انتظار مردن لحظه ها را سپری می کردم
ديگر حتی افتادن برگ درختان هم مرا ناراحت نمی کرد .
دلم از سنگ شده بود وجودم سرد سرد . تنها برای خاک زنده بودم .من
در نظر درختان ، گلها و زلالی چشمه ها مرده بودم . من با زندگی
لج کرده بودم و زندگی هم به عکس العملهای من می خنديد .
حاضر نبودم که ببينم در زندگی شکست خورده ام . تمام حرفها و اشکهايم
را پشت غرورم پنهان کرده بودم .
نمی خواستم که کسی برايم گريه کند . من تصور می کردم راهی برای
بازگشت وجود ندارد .از سراسر وجودم غرور می جوشيد ، که از بازگشتم خودداری
می کردم .تا اينکه درراه بوی گلی نظرم را جلب کرد .
باد موسيقی زندگی را می نواخت و من با گلها می رقصيدم . ديگر واژه زندگی برايم
زيبا بود. و حالا زنده ام که زندگی کنم و با شما دوستان باشم........