بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه که بودم

 چندی بود که ساکت نشسته بودم و به جستجو می پرداختم تا راهی به سوی زندگی بيابم .
 ولی افسوس که همواره پرنده شوم نا اميدی در آسمان زندگيم پرواز می کرد ، که مبادا
 راه را گم کنم .
 عشق را لطافت زندگی می دانستم .
 و وقتی آن را از دست دادم ، زندگی برايم مانند گوری آرام و خاموش شده بود .
 به آسمان می نگرم و می گويم ،
 خدا يا: چرا مرا خلق کردی که اين همه رنج کشم . مگر گناه من چه بوده است ؟ که بايد
 زندگی رنجم دهد.
 چرا به کمکم نمی شتابی ؟ مگر من بنده تو نيستم ؟
 چرا در اين دنيا کسی را برايم نفرستادی تا مرا به خاطر خودم دوست داشته باشد .
 خدايا: غم فروشی دوره گرد شده ام و با شادی بيگانه .
 تنهايي را دوست  داشتم و از دنيا و زندگی گريزان شده بودم .
 احساس می کردم که مرداب عظيم درد و رنج شده ام و ابرهای سياه آسمان به من می خنديدند.
 همچون معبود ناکاميها شده بودم و ارمغان آورنده نا اميدی .
 و ديگر آن همه شادی دوران کودکی را در خود احساس نمی کردم.
 و مانند ديوانه ای شده بودم  که به زنجير کشيده باشند .
 و مانند مرغکی اسير در تنهايی و جدايی بودم .
 و باده خوشبختی ام بر خاک ريخته بود .
 و عشق نا شکوفايم هراسان از آغوشم گريخته بود .
 اما ناگهان ورق برگشت ....
 يک روز نام تو را شنيدم و همان دم نفسم در سينه حبس شد . در آن هنگام بود که هستی من با
 تو در آميخت .
 راستی آيا تو از اين اعجاز خبر داشتی ؟
 که من بی آنکه تو را شناخته باشم با شنيدن نام تو ، دانستم که محبوب خويش را يافته ام .
 با شنيدن نخستين کلمات تو ، اين گمان بر من گذشت که تو زندگی مرا چون شمعی در تاريکی
 شب فروغ جاودانه ای بخشيدی .
 وقتی که برای اولين بار صداي تو را شنيدم ، رنگ از رخم پريد و بی اختيار ديده  بر زمين افکندم
 گر چه تو نبودی .
 و آن گاه بود که دلهای ما با نگاهی خاموش از همديگر سلام عشق را ربودند.
 من نام تو را در نگاه تو خواندم و بی آنکه از خودم چيزی پرسيده باشم ، به خويش پاسخ گفتم که 
  آری اوست ، تنديس اميد و رويايي من .

آن روز ، که صبح اجل آرد شب من           در زير زمين ، خاک شود قالب من

از نام لبت - که بر لبم کرد  گذر               بس لاله که بردمد ، زخاک لب من